ช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ ผมฝันบ่อย และถี่มาก (ถึงจะแค่สามครั้งก็เถอะ)
แต่มันกลับเป็นฝันที่ค่อนข้างชัดเจน น่าแปลก ที่ผมจำมันได้ค่อนข้างแม่น
ส่วนแรกๆนี้ ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ ประเด็นจริงๆของเอนทรี่นี้ คือท้ายๆโน่นครับ ข้างล่างๆเลย
ผมแค่ระบายความฝันที่เจอมาเท่านั้นแหละ - 3-
เริ่มจาก...
" 13 กันยายน "
ผมฝันว่า ผมเป็นทหาร ในสังกัดหน่อยรบพิเศษเล็กๆ (มีกันราวๆ 7-8คน)ที่น่าสลดใจคือ
ทุกคนล้วนแต่งตัวเท่มาก ออกแนวทหารอวกาศแต่กลับมีผมคนเดียวที่ใส่ชุดนายสิบทหารบก
(ลายพรางเลยล่ะเออ - -'')
ช่วงแรกของความฝัน มั่วซั่วมาก
ผมจำได้ลางๆว่า ผมได้รับคำสั่งให้ไปทำลายวัตถุขนาดใหญ่นอกโลก ที่คล้ายกับดาวเทียมขนาด
มหึมามากๆ(แน่นอนว่า ไปคนเดียว หมายถึงพลีชีพ) ผมยิงต่อสู้จนฝ่าเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนจะ
เป็นคอนโทรลหลักได้ก็จัดแจงวางระเบิดท แล้วภาพก็ตัดไปที่กระสวยนี้ถูกระเบิดทันที
(แต่ผมรอดไปรบต่อบนโลกได้ไงไม่รู้)
คราวนี้ ภาพความฝันตัดมาที่ช่วงเวลาที่ท้องฟ้าเป็นสีส้ม ของตะวันใหล้ตกดิน กลุ่มของผมที่มี
กันอยู่เพียงน้อยนิด กำลังปกป้องฝูงตัวประกัน และพยายามยิงต่อสู้ เพื่อฝ่าดงผู้ก่อการร้ายจำนวน
มากที่ยิงจู่โจมมาจากทุกทาง
(ลักษณะของสถานที่นั้น เป็นเหมือนช่องแคบระหว่างภูเขาที่มีเนื้อที่ไม่มากนัก)
แต่แล้ว ก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง หลุดฝูงตัวประกันไป (ชิบเห่ยแล้ว) ไม่รู้อะไรดลใจ ผมวิ่งเข้า
ไปช่วยเด็กคนนั้น(ทำไมต้องเป็นตรู)
แต่ผมช้าเกินไปเด็กคนนั้น ถูกยิงตายไปต่อหน้าต่อตาผม(โอ้ว ไอ้พวกสารเลว) ผมคงฉุนมาก ถือปืน
คู่กายวิ่งสาดเข้าไปในกลุ่มของพวก ผกก. แต่ก็ตามฟอร์มครับ คนเดียวมันจะไปสู้ได้ไง ผมถูกจับได้
และถูกยิงที่ขา(ทำไมไม่ยิงกุให้ตายวะ เก็บไว้ทำอะไร - -'') ผมนอนแด่วๆอยู่กับพื้น
(มันไม่เจ็บนะแต่ทำไมผมลุกไม่ขึ้นก็ไม่รู้)
แล้ว "คุณผู้กอง" ก็วิ่งเข้ามาช่วยผม แต่...เธอก็ถูกยิงเข้าที่หลังบริเวณไหล่ซ้าย(และอีกหลายนัดตามมา)
ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาผม วินาทีนั้น ผมแค้นมาก อยากจะวิ่งไปหยิบปืนแล้วไล่เป่าหัวพวกมันทีละคน
แต่ผมก็ทำไม่ได้(อึดอัดสุดๆ) ผมได้แต่นอนมองพวกๆในกลุ่ม และเหล่าตัวประกัน ถูกยิงตายตามๆกัน
ไปทีละคนๆ.......
MISSION FAILS...
ภาพตัดมาที่ๆคล้ายๆกับสนามบินทหาร มีฝูงประชาชนและเหล่าทหารยศสูงๆอยู่มากมาย ดูเหมือน
ว่าเขารอต้อนรับการกลับมาของพวกเรา แต่... ทำไมมีผมรอดกลับมาคนเดียว
(เป็นไปได้ไงฟระ ตรูก็น่าจะตายนิ)ไม่รู้ล่ะ มันเป็นฝัน จะย้อนกลับไปดูอีกทีก็คงเป็นไปไม่ได้ ผมได้รับ
เหรียญกล้าหาญแล้วได้รับการเชิดชู...(ได้ยังไงวะ ตรูทำพวกตายหมดแถมไม่มีตัวประกันรอดซักหัว)
แต่สีหน้าของผมตอนนั้น เศร้าแบบคนเก็บกดเลยไม่ได้รู้สึกดีใจกับสิ่งที่ได้ผม ผมรับเหรียญเสร็จก็
รีบเดินฝ่าออกจากที่นั่นทันทีแบบไม่สนใจใคร
ความฝันจบลงตรงนี้.....
และนี่ คือ "คุณผู้กอง" ที่เสียชีวิตในศึกนี้ครับ
**--------------------------------------------------------------- **
" 18 กันยายน "
คราวนี้ ผมอยู่ในมุมมองบุคคลทีหนึ่งตลอดทั้งความฝัน เลยไม่รู้ว่าตัวเองใส่ชุดอะไรยังไง แต่ผมมี
คู่หูคนหนึ่งเป็นผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลมัดผมทรงหางม้า ท่าทางออกแก่นๆ แต่ไม่ได้ไปไหนมาไหน
กะผมหรอกนะผมไปคนเดียว เริ่มต้นมา ผมก็ถูกไล่ล่าจากคนๆหนึ่ง ท่าทางสูงใหญ่ สวมชุดเกราะ
เหล็กสีม่วงเข้ม มีลายแถบสีทอง ออกแนวแฟนตาซี ห้อยดาบรูปร่างประหลาดแต่เท่ไว้ที่เอวซ้าย
แต่น่าแปลก ทั้งๆที่ผมเป็นฝ่ายวิ่งหนี แต่หมอนี่ กลับเดินตามผมแบบเนิบๆ (แล้วผมหนีไม่พ้นได้ไงวะ)
ผมวิ่งหนีเท่าใหร่ หันเหลียวหลังไปก็เห็นมันเดินตามทันตลอด
ฉากตอนนั้น เป็นเวลาหัวค่ำ ท้องฟ้าใกล้จะมืดสนิท บ้านเมืองส่วนใหญ่เป็นตึกเตี้ยๆสลับกับอาคาร
รูปร่างทันสมัย ในความฝัน ผมวิ่งหนีแบบหัวซุกหัวซุนมาก หนีแบบกระโดดข้ามตึกกันเลยทีเดียว
แถมบรรยากาศก็น่ากลัวสุดๆ
(หัวค่ำ + แสงไฟนีออนสีเหลืองอ่อนตามเสาไฟ + คล้ายซอกตึก แต่เป็นดาดฟ้า)
และดูเหมือนหมอนั่นจะทนไม่ไหว จึงสร้าง SUMMON ขึ้นมาจากชิ้นส่วนบางอย่างที่หยิบมาจาก
ร่างกาย ออกมาเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ที่มีบรรยากาศทึมๆ ออกแนวเศร้าๆ ดวงตาสีเทา ไม่มีแววตา
ผมยาวสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ สวมชุดยาวสีดำแถบสีทอง ที่หัวติดเครื่องประดับรูปร่างแปลกๆสีแดง
หลังจากที่เธอถูกเรียกออกมา แทนที่เธอจะไล่ล่าผม แต่เธอกลับโขมยดาบของหมอนั่น และวิ่งหนีตรง
มาทางผมแล้วเธอก็โยนดาบให้ ผมรับไว้แบบงงๆ แต่เธอหนีลิ่วๆไปก่อนแล้ว และดูเหมือนหมอนั่นจะ
โกรธมากด้วย แต่มันก็เดินอยู่ดี(โกรธมากทำไมไม่วิ่งไล่กรุล่ะวะ) ผมก็เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก
ได้แต่หนีต่อไป.....
ภาพตัดมาที่ ร้านกาแฟเล็กๆที่นึง ที่ตั้งอยู่แบบแผงลอย มีเก้าอี้รอบร้านให้ลูกค้านั่ง ใช่แล้ว คู่หูผม
นั่งอยู่นี่ แต่ที่แปลกคือ ผู้หญิงที่เป็น SUMMON ก็นั่งทานของว่าง อยู่กับยัยคู่หูผมด้วย ดูเหมือนว่า
เธอจะพูดไม่ได้ (หรือไม่พูดก็ไม่รู้ แต่ผมว่าคงพูดไม่ได้) ผมก็นั่งลงแล้วพูดเชิงน้อยใจคู่หูว่า ทำไม
ให้ผมไปเสี่ยงตายคนเดียว
(ดูจากรูปการณ์ เหมือนกับว่าตอนนี้ ผ่านเหตุการณ์หนีตายกับไอ้บ้าจอมเดินตามนานพอสมควร)
เพราะผมดูท่าทางจะมีความสัมพันธ์ค่อนข้างลึกซึ้งกับ เธอ(SUMMON) พอดู ยัยคู่หูผมก็แซวใหญ่
อย่างโง้นอย่างงี้ แต่เนื่องจากเธอ(SUMMON)พูดไม่ได้เธอจึงได้แค่นั่งหลบสายตาทำหน้าเขินอาย
( โมเอะสุดๆ -.,-)
แต่แล้ว ความสุขของผมก็หยุดอยู่ตรงนั้น ไอ้บ้านั่น เดิน(เดินอีกแล้ว) ตรงมาที่โต๊ะพวกผม ฝูงคน
แถวนั้นวิ่งกันแตกตื่น เพราะมันเดินลากดาบขนาดใหญ่ รูปร่างแปลกๆสีดำมาด้วย....
(คนละอันกับที่ SUMMON โขมยมา) ทีนี้ โต๊ะผมก็โกยสิครับ ผมหยิบดาบสะพายกับไหล่ แล้วโกยอ้าว
ออกมาทันทีด้านฉากหลังของร้านตอนนั้นเป็นทุ่งต้นสนเรียงกันเป็นทางยาว พวกผมกระโดดสูงเลย
ยอดต้นสนข้ามไปอีกฝั่ง....
ปรากฏเป็นทุ่งหิมะกว้างสุดลูกหูลูกตา แต่...ขณะที่เรากำลังจะแลนดิ้งลงพื้นนั้น พลั่ก....
เธอ (SUMMON) ลงพื้นล้มไม่เป็นท่า ผมตกใจมากพอถึงพื้นแล้วเลยรีบวิ่งเข้าไปดู ผมนั่งลงมองไปที่
เธอ กำลังจะเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ แต่หลังจากที่เธอเงยหน้าขึ้นมา เธอกลับมองมาทางผมแล้ว มอง
ไปทางขวา เหมือนกับว่าเธอมองไม่เห็นผม ใช่แล้ว เธอตาบอด... และเหมือนกับว่าผมรู้ ว่ามันเป็น
อาการที่บ่งบอกว่า เธอกำลังจะหมดเวลา SUMMON และจะ ต้องสูญสลายไป ผมค่อยๆยื่นมือไปแตะ
เธอ เธอพยายามจะไขว่มือมาหาผม แต่ไม่ถูกตัว เพราะตาบอด วินาทีนั้นทำผมเศร้ามาก ผมโอบเธอ
เข้ามาซบกับไหล่ซ้าย เธอก็ร้องไห้ ผมพูดซ้ำๆว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ ๆ ๆ แล้วก็ร้องไห้ไปด้วย
คู่หูผมวิ่งเข้ามาแล้วเธอก็ร้องไห้ ผมก็โอบคู่หูเข้ามาที่ไหล่ขวา สามคนนั่งร้องไห้กันอยู่ตรงนั้นท่ามกลาง
หิมะที่โปรยลงมา แล้วร่างของเธอ(SUMMON) ก็สลายหายไป.......
ความฝันจบลงตรงนี้.....
และนี่คือ"เธอ(SUMMON)"ที่อยู่ในฝันครั้งนี้
**---------------------------------------------**
" 19 กันยายน "
คราวนี้ เริ่มมาอย่างปัญญาอ่อนเลยครับ ผมเป็นนักเรียนอยู่ในโรงเรียนเซนไต(ขบวนการห้าสี)
ซึ่งผมนั่งอยู่แถวหน้าสุดของห้องเรียน ในห้องมีอยู่ราวๆ30 กว่าคนเห็นจะได้ แต่ละคน ใส่เสื้อ
คนละสีแตกต่างกันไป(แบบนี้...มันไม่ห้าสีแล้วเว้ย) อ่อ ทุกคนที่เป็นนักเรียน จะใส่ชุดพละ
เหมือนเครื่องแบบของญี่ปุ่นครับ(นั่งเรียนใส่ชุดพละ.....)
สาวน้อยที่เป็นตัวหลักของฝันนี้ เธอเป็นสีแดงครับ เรดเรนเจอร์ (เออ ผู้หญิงเป็นสีแดง)
แต่ครับแต่ ......
ที่ทุเรศนั่นก็คือ ผมได้เป็นสีม่วง!!! (เวร เซนไตมีสีม่วง เจริญ เกย์ขิงๆ - - '') หน้าห้องก็จะมีอาจารย์
ค่อนข้างลุงอยู่คนนึง แล้วทีนี้สัตว์ประหลาดก็ออกมา อาจารย์หน้าชั้นก็จะคัดเลือกนักเรียนห้าคน
ออกไปขับหุ่นที่ รูปร่างคล้ายไดเรนโอ(แอบดักแก่อีก - -'') ที่ไม่ต้องเรียกมาประกอบทีละส่วน เพราะ
มันเป็นตัวหุ่นนั่งชันเ่ข่าอยู่หน้าโรงเรียนเลย
สัตว์ประหลาดที่ออกมาก็จะเป็นตัวใหญ่ออกมาพังเมืองเลย ไม่มีตัวเล็ก ตัวแรก เจอเก็บไปอย่าง
รวดเร็วแบบไม่ต้องลีลา พอเจอหน้าใช้ท่าไม้ตายใส่ดับในดอกเดียวหลังจากมานั่งเรียนต่อ.....
ผมถูกอาจารย์ต่อว่าเรื่องอะไร ซักอย่างนี่แหละ แล้วถูกยึดที่แปลงร่างไป
(เออ เอาไปเหอะ กุไม่อยากได้นักหรอกสีม่วงอ่ะ - -)
แล้วทีนี้สัตว์ประหลาดก็ออกมาอาละวาดอีก เพื่อนสี่คนก่อนหน้านี้ (รวมถึงคุณเธอสีแดง) ก็วิ่งออก
ไปประจำหุ่นรบ ผมเหลียวมองตามไปแต่ก็เท่านั้น เมื่อหันหน้ากลับมา อาจารย์ก็ยื่นที่แปลงร่างคืนให้
พร้อมพยักหน้า (แล้วมรึงจะเอาไปทำไมวะ) ผมรับมาแล้วก็วิ่งตามสี่คนก่อนออกไป คราวนี้........
ปัญญานิ่มมาก เราขึ้นหุ่นไปโดย ไม่แปลงร่าง ใส่ชุดพละแยกสีบังคับหุ่นอยู่งั้นอะ
(แล้วแบบนี้ จะคืนที่แปลงร่างให้กรุมาทำSPEARไรวะ - -'')
เรากำลังจะใช้ท่าไม้ตายซึ่งเปลี่ยนแขนขวาของหุ่นให้เป็นสว่านขนาดใหญ่สามอัน (ไม่ใช่กุเร็นนะ)
แล้วพุ่งเข้าไปหวังแทงปีศาจให้ด่าวดิ้นแต่มันกลับเปลี่ยนหน้าตาของมันเป็นหญิงสาวแบบภาพวาด
ประกอบนิยายจีนกำลังภายใน (แต่ตัวไม่เปลี่ยน) คิดเอาเองว่าสยองขนาดไหน หุ่นของพวกเราชะงัก
แล้วภาพก็มืดไป.....
ตัดมาที่ ผมอุ้มร่างที่ดูเหมือนจะไม่สบายอ่อนปวกเปียกของคุณสีแดงเอาไว้ แล้วเดินมาที่ท้ายรถ
กระบะของกลุ่มคนกลุ่มนึง (ดูเหมือนจะเป็นพวกตัวร้าย แต่ ตัวร้ายใช้รถกระบะเนี่ยนะ - -'' ) ผมทำ
ท่าฮึดฮัดจะจัดการพวกนี้ให้มันจบๆไปเลย แต่คุณสีแดงห้ามไว้ พร้อมกับไอแค่กๆ (อยู่บนอ้อมกอด)
เธอบอกว่าจะขอคุยกับพวกนี้เอง ผมก็ปล่อยให้เธอคุยกับพวกนั้น โดยที่ผมก็ยังอุ้มเธออยู่ หลังจาก
ที่ดูเหมือนจะคุยกันรู้เรื่อง พวกนั้นก็ชวนให้ไปที่ๆนึงด้วยกัน ผมก็ขึ้นไปนั่งท้ายกระบะพร้อมกับ
คุณสีแดง แล้วรถก็วิ่งออกไป....
ตอนนั้น เรานั่งมองไปทางหลังรถตลอด จากที่วิ่งอยู่บนถนน ไปๆมาๆ กลับเข้ามาในที่ๆค่อนข้าง
พิศวงและชวนขนลุกมาก ลักษณะคล้ายๆกับห้องเขาวงกต ตามกำแพงของแต่ละโซนจะถูกวาดไว้
ด้วยลายประหลาดๆคล้ายกับลายเมฆหรือคลื่นทะเลพร้อมกับสีและรูปเงาของสัตว์หนึ่งชนิด แต่ละ
ห้องไม่ซ้ำกัน รถขับหักเลี้ยววกไปมาจนรู้สึกได้ว่า เราเข้ามาลึกเกินไปแล้ว และไม่มีทางกลับออก
ไปได้ง่ายๆแน่ หรือว่านี่จะเป็นกับดัก
แล้วก็ตามคาดเมื่อรถจอด ผมก็พบว่า ... ไม่มีคนขับ บนรถมีแต่ผมกับคุณสีแดง สภาพอาการของ
เธอก็เจ็บป่วยจะแย่ หายใจแรงฟืดฟาด ผมกะว่า งานนี้แย่แน่ แถมมองไปรอบๆ เหมือนว่าเราอยู่ใน
ห้องรกๆห้องหนึ่งที่มีข้าวของเกะกะเต็มไปหมด แถมประตูที่ปิดล๊อก ยังเป็นประตูเหล็ก แล้ว TV ใน
ห้องก็ถูกเปิดขึ้นเอง ปรากฏเป็นพวกตัวร้ายคุยข่มผมอยู่ มันพูดประมาณว่า ถ้าผมไม่ทำตามอะไร
ซักอย่าง มันจะฆ่าเพื่อนผมให้ตาย แล้วมันก็แพนกล้องไปที่เพื่อนผมที่มันพูดถึง
ก็คือ... ปลาฉลามท่าทางงี่เง่าตัวนึง ที่พูดได้ มันถูกมัด หางไว้แล้วถูกหย่อนขึ้นลงในบ่อที่มีหัวแมว
ขนาดใหญ่ที่จ้องจะกินหัวของปลาฉลาม (ปัญญาอ่อนสุดๆ) แล้วเจ้าตัวร้ายนั่นก็หัวเราะอะไรของมันไม่รู้
แล้วทีวีก็ดับไป....
เท่านั้นแหละ RIDER BLACK กับ BLACK RX ก็พังประตูเหล็กเข้ามาช่วยผมกับคุณสีแดง!!!
(มาไงวะเฮ้ย) ไรเดอร์ แบล๊คบอกว่า ให้รีบหยิบของในกล่องนั้นออกมาเร็ว ผมหันไปก็เป็นว่ามี
กล่องยาวๆอยู่กล่องนึง หยิบออกมา ปรากฎว่ามันเป็น "ชุดสูทคล้ายๆหุ่นยนต์" ภาพตัดไปที่
ผมอุ้มคุณสีแดง วิ่งหนีออกมาข้างนอกพร้อมกับสองไรเดอร์
แล้วความฝันก็จบลงตรงนี้..... ( นี่กรุฝันมั่วได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ - -'')
และนี่ก็คือ "คุณสีแดง" เรดเรนเจอร์ของความฝันครั้งนี้ (ยังแค้นไม่หาย กรุได้เป็นสีม่วง... - -'')
แต่ที่ดีหน่อยคือ ผมไม่เสียเธอไปแบบฝันสองครั้งก่อนครับ ฮ่าาาาา
** --------------------------------------------------------**
ฝันสามครั้งนี้ ทำให้ผมได้เจออะไรแปลกๆ จนตอนนี้ ผมคิดแค่ว่า เมื่อใหร่จะถึงเวลานอนนะ
คราวนี้จะฝันแบบไหนนะ คราวนี้จะเจอสาวแบบไหนอีกนะ เลยทีเดียว ในหัววนเวียนอยู่แต่แบบนี้ - -''
อ้อ ถึงตรงนี้ ผมมีข้อสังเกตว่า "อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความฝัน"มาลองให้ทุกท่านไปลองกันครับ
- ช่วงนี้ ผมนอนมากเกินอัตรา เพราะว่า ไม่มีใครอยู่บ้าน แม่กลับบ้านต่างจังหวัด พาน้องไปด้วย คุณพ่อไป
ทำงานอยู่ต่างถิ่นแบบค้างที่นั่นเป็นเดือนๆ นั่นเท่ากับว่า........ ผมอยู่บ้านคนเดียว อู้ได้ สบายยย
- และเนื่องจากความสบายนี้เอง ผมจึงนอนเป็นเวลานาน (ถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้วยังนอนต่อ)
ซึ่งช่วงที่นอนต่อเนี่ยแหละครับ เป็นช่วงที่เกิดความฝัน
- และเนื่องจากที่ผมได้กล่าวไปขั้นต้น จึงพอได้ข้อสรุปว่า การนอนหลับหลังจากอ่อนเพลีย หรือเป็น
เวลาที่ร่างกายต้องพักผ่อนตามรรมชาติ เราจะหลับสนิทโดยไม่ฝัน และ ความฝัน จะเกิดในเวลาที่
เรานอนต่อหลังจากที่การนอนเพียงพอเกินความต้องการแล้ว แต่นี่เป็นเพียงความเห็นส่วนตัว จึง
อาจใช้ไม่ได้กับทุกๆคน
- ท้ายที่สุด ขอย้ำอีกครั้งว่า นี่เป็นเพียงการสรุปเอาเองโดยส่วนตัว จึงอาจใช้ไม่ได้ผลกับบางคน แต่
ผมเป็นอย่างที่กล่าวเมื่อข้างต้น จึงคิดว่า อาจเป็นเพราะสาเหตุนั้นเอง
และ วันนี้ ผมก็จะลองดูอีกครั้ง ว่ามันจะเป็นไปตามที่ผมคาดเดาไว้หรือไม่.....
ถ้าสำเร็จหรือไม่อย่างไร จะมาอัพเดทให้ได้ทราบกันอีกแน่นอน
อาจจะยาวซักหน่อย (ไม่หน่อยล่ะ) ก็ขอขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาเยี่ยมชมกระทู้ครับ
ส่วนวันนี้ ขอลาไปก่อนล่ะ สวัสดีทุกท่าน ขอให้มีความสุขทั้งในความฝันและความจริงครับ - - /
edit @ 20 Sep 2009 05:39:49 by Ze-HearT
edit @ 20 Sep 2009 05:40:35 by Ze-HearT
edit @ 28 Sep 2009 12:17:07 by Ze-HearT
edit @ 28 Sep 2009 12:17:22 by Ze-HearT
